Dworek Saraswati ul. Nowomiejska 2, 59-814 Pobiedna

Przyroda

Ziemia Łużycka, na której się znajdujemy, ma też swoją długą, interesującą historię, po której pamiątki pozostały do dnia dzisiejszego i które współtworzą dzisiejszy klimat kulturowy regionu. Dzięki bliskości zbiorników wodnych: Leśniańskiego i Złotnickiego stwarza ona możliwość wypoczynku nad wodą i uprawiania sportów wodnych. Bliskość gór wraz z rozwijaną obecnie intensywnie infrastrukturą stwarza warunki do uprawiania narciarstwa zjazdowego i biegowego i wiele innych.

Góry Izerskie

Najbardziej na zachód wysunięty kraniec Sudetów. Polskie Góry Izerskie sładają się z dwóch głównych pasm górskich: Grzbietu Wysokiego ciągnącego się wzdłuż granicy polsko-czeskiej i Grzbietu Kamienieckiego.

Stóg Izerski (1107 m n.p.m.) i Smrek (1124 m n.p.m.)

jedne z najwyższych szczytów Gór Izerskich, położone nad Świeradowem, w pobliżu granicy polsko-czeskiej. Doskonałe punkty widokowe na Góry Izerskie po poskiej i czeskiej stronie. Schronisko na Stogu Izerskim (1060m n.p.m.) powstało w roku 1924 z inicjatywy Towarzystwa Karkonoskiego, a dokładniej z inicjatywy Josefa Siebelta (świeradowskiego lekarza, który przybył do miasta mając lat 21 i będąc ciężko chorym doznał cudownego ozdrowienia, po czym postanowił na stałe osiedlić się w ówczesnym Bad Flinsberg). Na Stóg Izerski niedługo wwozić będzie turystów i narciarzy kolejka gondolowa – obecnie w budowie. Z Pobiednej na Smrek i Stóg Izerski wiedzie szlak zielony.

Sępia Góra (828 m n.p.m.)

najdalej na zachód wysunięty szczyt Grzbietu Kamienickiego, zwieńczony rumowiskiem granitognejsowych skał o nazwie Biały Kamień. Sępia Góra od dawna stanowiła i nadal stanowi popularny cel wycieczek kuracjuszy ze Świeradowa a to ze względu na piękne widoki ze szczytu i zboczy na Wysoki Grzbiet i bardzo duży obszar Pogórza Izerskiego.

Hala Izerska

bardzo pięknie położona na wysokości 840 – 880 metrów w dolinie rzeki Izery górska łąka – hala z surowym klimatem (w lipcu notowane bywają na niej temperatury powietrza -3,5°C). Znajduje się na niej najniższe stanowisko kosodrzewiny. Obszar ten częściowo obejmuje swoim zasięgiem rezerwat przyrody Torfowisko Doliny Izery. Na Hali Izerskiej znajduje się schronisko Chatka Górzystów − jedyny obiekt, który ocalał ze zniszczonej w 1945 roku wioski Gross Iser. Prowadzą do niej wygodne, utwardzone drogi rowerowe i piesze, m.in. ze Świeradowa.

Wysoka Kopa (1126 m n.p.m.)

jest najwyższym szczytem Gór Izerskich; trawersuje ją czerwony szlak ze Świeradowa.

Zajęcznik (595 m n.p.m.)

szczyt oddzielający Świeradów-Zdrój od Czerniawy-Zdroju. Na szczycie niegdyś znajdowała się wieża widokowa, w miejscu której w chwili obecnej jest przekaźnik RTV. Można stamtąd podziwiać miasto i jego najbliższą okolicę.

Grzbiet Kamienicki Gór Izerskich

ciągnie się z zachodu na wschód na długości około 18 km, od Sępiej Góry (820 m n.p.m.) do Bobrowych Skał (610 m n.p.m.) i Zimowej Przełęczy (525 m n.p.m.). Od wieków na zboczach Kamienickiego Grzbietu wydobywano rudy cyny, a w XIX w. rudy kobaltu. Wiadomo, iż wnętrze gór kryje rozproszone złoża rud uranu. Obficie występują tu także granaty znajdujące się w łupkach Kamienickiego Grzbietu.

Grzbiet Wysoki Gór Izerskich

biegnie równolegle do Grzbietu Kamienickiego na długości ok. 30 km. Zaczyna się granicznym szczytem Smreka (1124) i kończy Zbójeckimi Skałami (686). Wysoka Kopa (1126) – góra zbudowana z granitów, gnejsów i łupków. Jest świetnym punktem widokowym.

Izerskie Garby

powojenna nazwa tego masywu to Biały Lwiniec – niem. Weisse Flins, wiążąca się z legendą o słowiańskim bożku. Wyjątkowa budowa geologiczna Izerskich Garbów sprawia, że miejsce to jest z pewnością wyjątkowe. Spotykają się tu bowiem masy skał gnejsowych z granitami, rozdzielone od siebie grubą (mówi się że najgrubszą w Europie) żyłą czystego kwarcu.

Dolina Czarnego Potoku

porośnięta świerkowym lasem, głęboko wcięta w zbocza Stogu Izerskiego i Smreka. Na prawym brzegu potoku, w samym centrum Czerniawy-Zdrój znajduje się nieduża „Grota”.

Dolina Kwisy

swój początek rzeka bierze na wysokości 940 m, na północno-zachodnim zboczu Izerskich Garbów, a kończy na 107 km wpadając do Bobru w okolicach Żagania. Malownicze miejsce, doskonałe na długie relaksujące spacery.

Izerska Hala

rozległa hala śródgórska, położona w obniżeniu w dolinie Izery u spływu Jastrzębnika, Wrześnika i Jagnięcego Potoku na wysokości 840-880 m. Stanowi ją w części wysokie torfowisko objęte na Kobylej Łące ochroną w rezerwacie „Torfowisko Izerskie” (patrz Rezerwat Torfowiska Izerskie). Izerska Hala często występowała w Księgach Walońskich i była terenem intensywnych poszukiwań kamieni ozdobnych i półszlachetnych. W II połowie XVII w. czescy uchodźcy religijni (ewang.) założyli tu nieistniejącą już osadę Izera, która w 1747 r. liczyła 13 zagrodników i chałupników. Składała się z budynków pasterskich, których w 1880 r. było aż 38. Był też młyn wodny. W pd.-zach. części hali znajdowała się Mała Izera założona w 1550 r. przez czeskiego ewangelika, górnika Linkego. Po ostatniej wojnie nazwano ją Zieleniec. W czasie ostatniej wojny Niemcy zorganizowali w niej obóz pracy dla Francuzów i Serbów zatrudnionych w lasach. W 1933 r. Izera liczyła 134 mieszkańców.Przez Izerską Halę prowadzi niebieski szlak ze Świeradowa-Zdroju do Rozdroża pod Cichą Równią. W dawnej wsi Izera było przed 1945 r. kilka gospód dysponujących ok. 100 miejscami noclegowymi oraz schronisko młodzieżowe. W stylowym budynku dawnej gospody mieści się schronisko studenckie „Chatka Górzystów”. Przez Halę przechodzi narciarska trasa biegowa z Jakuszyc.

Izerska Polana (965 m n.p.m.)

kiedyś znajdowała się tu osada i gospoda dla turystów. Obecnie w tym miejscu znajduje się tu jedynie stodoła leśnictwa i wiata przeciwdeszczowa. Na polanie szlak czerwony krzyżuje się ze szlakiem niebieskim.